همه کودکان گاهی اوقات غمگین، مضطرب، تحریکپذیر یا پرخاشگر هستند و بسیاری از آنها گاهی اوقات در نشستن بیحرکت، توجه کردن یا تعامل با دیگران دچار مشکل میشوند. در اکثر موارد، اینها فقط مراحل طبیعی رشد هستند. با این حال، چنین رفتارهایی ممکن است در برخی کودکان نشاندهنده یک مشکل جدیتر باشد.
چه اختلالات روانی میتوانند کودکان را تحت تأثیر قرار دهند؟
بسیاری از اختلالات روانی میتوانند از دوران کودکی آغاز شوند. نمونهها شامل اختلالات اضطرابی، اختلال نقص توجه و بیشفعالی (ADHD)، افسردگی و سایر اختلالات خلقی، اختلالات خوردن و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) هستند. درمان زودهنگام میتواند به کودکان کمک کند تا با علائم خود کنار بیایند و از سلامت اجتماعی و عاطفی آنها حمایت کند. بسیاری از بزرگسالان به این فکر میکنند که اختلالات روانی چگونه دوران کودکی آنها را تحت تأثیر قرار داده و آرزو دارند که زودتر کمک دریافت کرده بودند.
نشانههای اختلالات روانی در کودکان چیست؟
تشخیص تفاوت بین رفتارها و احساسات چالشبرانگیز که بخشی از رشد طبیعی هستند و آنهایی که ممکن است باعث نگرانی شوند، میتواند دشوار باشد. بهتر است در صورتی که رفتار یا احساسات فرزندتان هفتهها یا مدت طولانی ادامه دارد، باعث ناراحتی کودک یا خانواده میشود، یا عملکرد کودک در مدرسه، خانه یا با دوستان را مختل میکند، به دنبال کمک باشید. اگر رفتار فرزندتان ناایمن است یا کودک درباره آسیب رساندن به خود یا دیگران صحبت میکند، فوراً کمک بگیرید. برای اطلاعات بیشتر درباره علائم هشداردهنده، مطالعه کنید.
چه زمانی کودکان بابد ارزیابی میشوند؟
۱- کودکان کوچک:
- دارای تنشهای مکرر یا بیشتر اوقات تحریکپذیر هستند
- اغلب ترسیده یا نگران به نظر میرسند
- از درد معده یا سردرد مکرر شکایت میکنند بدون علت پزشکی مشخص
- در حرکت مداوم هستند و نمیتوانند بیحرکت بنشینند (مگر در هنگام انجام فعالیتی که دوست دارند، مانند تماشای ویدیو یا بازیهای ویدیویی)
- بیش از حد یا کم میخوابند، کابوسهای مکرر دارند یا در طول روز خوابآلود به نظر میرسند
- علاقهای به بازی با سایر کودکان ندارند یا در برقراری دوستان مشکل دارند
- در تحصیل دچار مشکل هستند یا اخیراً افت تحصیلی داشتهاند
۲- کودکان بزرگتر:
- کارها را بارها تکرار میکنند یا چیزها را مکرراً بررسی میکنند (مثلاً بارها بررسی میکنند که در قفل است) به دلیل ترس از اتفاق بد
- علاقه خود به فعالیتهایی که قبلاً دوست داشتند، از دست دادهاند
- انرژی کمی دارند
- بیش از حد یا کم میخوابند یا در طول روز خوابآلود به نظر میرسند
- دورههایی از انرژی و فعالیت بسیار بالا دارند و نیاز به خواب کمتر از حد معمول دارند
- زمان زیادی را تنها میگذرانند و از فعالیتهای اجتماعی با دوستان یا خانواده اجتناب میکنند
- بیش از حد رژیم میگیرند یا ورزش میکنند یا از افزایش وزن میترسند
- رفتارهای خودآسیبرسانی دارند (مانند بریدن یا سوزاندن پوست)
- سیگار میکشند، الکل مصرف میکنند یا مواد مخدر استفاده میکنند
- رفتارهای پرخطر یا مخرب دارند، تنها یا با دوستان
- افکار خودکشی دارند
- میگویند فکر میکنند کسی در تلاش است ذهنشان را کنترل کند یا چیزهایی میشنوند که دیگران نمیشنوند
اگر نگران سلامت روان فرزندم هستم، از کجا شروع کنم؟
پیشقدم بودن و آگاه بودن از سلامت روان فرزندتان، اولین گام مهم است. اگر نگرانیهایی درباره سلامت روان فرزندتان دارید، با افرادی که بهطور مرتب با فرزندتان در تعامل هستند صحبت کنید. برای مثال، از معلم کودک درباره رفتار او در مدرسه، مهدکودک یا زمین بازی سؤال کنید. میتوانید با پزشک کودکان یا ارائهدهنده خدمات بهداشتی فرزندتان صحبت کنید و رفتار فرزندتان و آنچه از مشاهده و صحبت با دیگران یاد گرفتهاید را شرح دهید. همچنین میتوانید از ارائهدهنده خدمات بهداشتی درخواست ارجاع به یک متخصص سلامت روان با تجربه و مهارت در ارزیابی و درمان کودکان کنید. درباره روشهای دریافت کمک و چگونگی یافتن ارائهدهنده خدمات بهداشتی یا دسترسی به درمان اطلاعات کسب کنید.
سلامت روان کودکان چگونه ارزیابی میشود؟
ارزیابی توسط یک متخصص سلامت روان میتواند به درک و روشن شدن احساسات، رفتار و وضعیت فعلی فرزندتان کمک کند. بر اساس این اطلاعات، متخصص سلامت روان میتواند تصمیم بگیرد که آیا فرزندتان از مداخلهای بهرهمند خواهد شد و کدام نوع مداخله ممکن است بهترین نتیجه را داشته باشد. ارزیابی جامع سلامت روان کودک معمولاً شامل موارد زیر است:
- مصاحبه با والدین: برای بررسی تاریخچه رشد کودک، خلقوخو، روابط با دوستان و خانواده، تاریخچه پزشکی، علایق، تواناییها و هر درمان قبلی
- جمعآوری اطلاعات از مدرسه کودک: شامل نمرات آزمونهای استاندارد و گزارشهایی درباره رفتار، تواناییها و مشکلات
- در صورت نیاز، مصاحبه با خود کودک: برای انجام تستها و مشاهده رفتار
پرسیدن سؤال و ارائه اطلاعات به ارائهدهنده خدمات بهداشتی فرزندتان میتواند مراقبت از او را بهبود بخشد. صحبت با ارائهدهنده خدمات بهداشتی اعتماد ایجاد میکند و به نتایج، کیفیت، ایمنی و رضایت بهتر از مراقبت منجر میشود. در اینجا چند سؤال که میتوانید هنگام ملاقات با ارائهدهندگان درمان مطرح کنید:
- آیا از روشهای درمانی استفاده میکنید که توسط تحقیقات پشتیبانی میشوند؟
- آیا والدین در درمان دخیل هستند؟ اگر بله، چگونه والدین مشارکت دارند؟
- آیا بین جلسات «تکالیف خانگی» وجود خواهد داشت؟
- پیشرفت چگونه ارزیابی میشود؟
- چه مدت طول میکشد تا پیشرفت مشاهده شود؟
- درمان چه مدت باید ادامه داشته باشد؟
اختلالات روانی کودکان چگونه درمان میشوند؟
متخصص سلامت روان نتایج ارزیابی را بررسی میکند تا مشخص کند آیا احساسات و رفتار کودک مربوط به تغییرات یا فشارهای محیط خانه یا مدرسه است یا اینکه ممکن است نشاندهنده یک اختلال باشد که نیاز به درمان دارد. گزینههای درمانی متعددی وجود دارد که متخصص سلامت روان ممکن است توصیه کند:
- ۱- رواندرمانی (گاهی اوقات به آن درمان گفتاری گفته میشود): شامل رویکردهای مختلفی است، از جمله رواندرمانیهای ساختاریافته که به شرایط خاصی متمرکز هستند. رواندرمانی مؤثر برای کودکان اغلب شامل موارد زیر است:
- مشارکت والدین در درمان
- آموزش مهارتهایی به کودک برای تمرین در خانه یا مدرسه (تکالیف بین جلسات)
- اندازهگیری پیشرفت (مانند مقیاسهای رتبهبندی و بهبود در تکالیف) که در طول زمان پیگیری میشود
- ۲- دارودرمانی: بسته به تشخیص، ممکن است شامل داروهای ضدافسردگی، محرکها، تثبیتکنندههای خلق یا داروهای دیگر باشد. داروها اغلب همراه با رواندرمانی استفاده میشوند. اگر چند ارائهدهنده خدمات بهداشتی یا متخصص دخیل باشند، اطلاعات درمان باید بین آنها به اشتراک گذاشته و هماهنگ شود تا بهترین نتیجه حاصل شود.
- ۳- مشاوره خانوادگی: شامل اعضای خانواده برای کمک به درک اینکه چالشهای کودک چگونه ممکن است روابط با والدین و خواهر و برادرها را تحت تأثیر قرار دهد.
- ۴- حمایت از والدین: مانند جلسات فردی یا گروهی که شامل آموزش و فرصت صحبت با دیگر والدین است. حمایت از والدین میتواند استراتژیهای جدیدی برای کمک به کودک در مدیریت احساسات و رفتارهای دشوار به شکل مثبت ارائه دهد. درمانگر میتواند والدین را نیز راهنمایی کند که چگونه با مدارس برای دریافت امکانات ویژه همکاری کنند.
چگونه مدرسه میتواند از سلامت روان فرزندم حمایت کند؟
کودکانی که مشکلات رفتاری یا عاطفی دارند و این مشکلات مانع موفقیت در مدرسه میشود، ممکن است از برنامهها یا امکاناتی که تحت قوانین جلوگیری از تبعیض علیه کودکان دارای معلولیت ارائه میشود، بهرهمند شوند. ارائهدهندگان خدمات بهداشتی فرزندتان میتوانند به شما کمک کنند با مدرسه ارتباط برقرار کنید.
یک قدم اولیه میتواند این باشد که از مدرسه بپرسید آیا امکاناتی مانند برنامه آموزش فردی (IEP) برای فرزندتان مناسب است یا خیر. امکانات ممکن است شامل فراهم کردن دستگاه ضبط صدا برای یادداشتبرداری، زمان بیشتر برای آزمونها، یا تنظیم محل نشستن در کلاس برای کاهش حواسپرتی باشد. وزارت آموزش آمریکا اطلاعات و منابعی درباره آنچه مدارس میتوانند و در برخی موارد باید برای کودکانی که از امکانات بهرهمند میشوند فراهم کنند، ارائه میدهد و نحوه درخواست ارزیابی و خدمات توسط والدین را توضیح میدهد.
- قانون آموزش افراد دارای معلولیت (IDEA): اطلاعاتی درباره نحوه ارائه مداخلات زودهنگام، آموزش ویژه و خدمات مرتبط برای نوزادان، کودکان و نوجوانان با معلولیتها در اختیار میگذارد.
- دفتر حقوق مدنی: اطلاعاتی درباره قوانین فدرال که تبعیض بر اساس معلولیت در برنامههای عمومی مانند مدارس را ممنوع میکند، ارائه میدهد.
- مرکز اطلاعات و منابع والدین: فهرستی از مراکز آموزش و اطلاعات والدین و مراکز منابع والدین در هر ایالت ارائه میکند.
کارآزماییهای بالینی چیست و چرا اهمیت دارند؟
کودکان، بزرگسالان کوچک نیستند، اما اغلب داروها و درمانهایی که فقط بر روی بزرگسالان آزمایش شدهاند، به آنها داده میشود. تحقیقات نشان میدهد که کودکان نسبت به بزرگسالان پاسخ متفاوتی به داروها و درمانها دارند، هم از نظر جسمی و هم روانی. بهترین راه برای دریافت درمانهای مؤثر برای کودکان، تحقیقات ویژه آنهاست.
کارآزماییهای بالینی مطالعات تحقیقاتی هستند که به بررسی روشهای پیشگیری، تشخیص یا درمان بیماریها و شرایط میپردازند. این مطالعات نشان میدهند که یک درمان در افراد امن و مؤثر است یا خیر. برخی افراد برای کمک به پزشکان و پژوهشگران در یادگیری بیشتر درباره یک بیماری و بهبود مراقبتهای بهداشتی در این کارآزماییها شرکت میکنند. دیگران، مانند افرادی که شرایط پزشکی دارند، برای امتحان درمانهایی که بهطور گسترده در دسترس نیستند، مشارکت میکنند.
همچنین بخوانید: اهمیت بازی در رشد کودک