تمام کودکان—از نوزادان گرفته تا کودکان مدرسهای و حتی نوجوانان—به زمانی برای بازی کردن هر روز نیاز دارند. بازی به کودکان اجازه میدهد فعال باشند، ذهن خود را آرام کنند، ایدههای خود را دنبال کنند، نقش بازی کنند، خلاق باشند و مهارتهای جسمانی، اجتماعی و ذهنی خود را تقویت کنند. در واقع، بازی اصلیترین روش یادگیری کودکان خردسال است. کودکان به تعادلی از بازیهای ساختاریافته و بدون ساختار نیاز دارند. هر نوع بازی، بخش مهمی از رشد آنها را حمایت میکند. بازی ساختاریافته توسط بزرگترها سازماندهی میشود و کودک برای تکمیل یک فعالیت، دستورالعملها یا قوانین را دنبال میکند. این نوع بازی اغلب مبتنی بر فعالیت است، مانند رفتن به جستجوی گنج، بازیهای تختهای یا شرکت در ورزشهای غیررقابتی.
بازی بدون ساختار، که اغلب به آن بازی آزاد گفته میشود، زمانی است که کودک تصمیم میگیرد خودش یا همراه دیگر کودکان بازی کند. کودک تصمیم میگیرد با چه چیزی بازی کند و چگونه بازی کند. در طول بازی بدون ساختار، کودکان به زمان کافی نیاز دارند تا علاقهها و ایدههای خود را کاوش کنند و از تخیل خود استفاده کنند. کودکان اغلب از احساس خستگی و کسل شدن شکایت میکنند. برخی والدین ممکن است احساس کنند که باید کاری برای کودک خود پیدا کنند. اما کمی کسل بودن برای رشد سالم مفید است. این حالت به کودکان کمک میکند مهارتهای مهم زندگی مانند توانایی برنامهریزی، سازماندهی، انعطافپذیری، مدیریت احساسات ناامیدی و حل مسئله را توسعه دهند. همچنین فرصتی برای خلاقیت و خیالپردازی در اختیار آنها قرار میدهد.
چرا زمان بازی مهم است؟
بازی برای کودکان جدی و ضروری است. این کار به رشد مغز و بدن کودکان آنها کمک میکند و راهی سرگرمکننده برای یادگیری درباره خود و دنیای اطرافشان فراهم میآورد. بازی همچنین به کودکان میآموزد چگونه با دیگران ارتباط برقرار کنند و همکاری کنند. از طریق بازی، کودکان مهارتهای لازم برای موفقیت در مدرسه، کار، جامعه و روابط را میسازند. در ادامه چند روش که اهمیت بازی در رشد کودک را نشان میدهد، آمده است:
- بازی رشد مغز کودکان را تشویق میکند. این کار به کودکان اجازه میدهد از حواس خود استفاده کنند و کنجکاوی و کاوش را تقویت میکند. کودکان با استفاده از تخیل و نقشبازی، تفکر خلاق را یاد میگیرند، از طریق حل مسئله مهارتهای تفکر انتقادی را توسعه میدهند، درباره علت و معلول میآموزند و مهارتهای حافظه خود را تقویت میکنند.
- وقتی کودکان هنگام بازی از عضلات و هماهنگی خود استفاده میکنند، رشد جسمانی خود را تقویت میکنند. کودکان با فعالیتهایی مانند دویدن، پریدن، طنابزنی، بالا رفتن و پرتاب و گرفتن توپ، عضلات بزرگ، تعادل و هماهنگی خود را تقویت میکنند.
- وقتی کودکان با دستهای خود بازی میکنند—مانند گرفتن اسباببازی، استفاده از خمیر بازی یا گل بازی، انجام پازل، برش کاغذ و نقاشی—مهارتهای حرکتی ظریف را برای استفاده از عضلات کوچک دست و انگشتان خود توسعه میدهند.
- بسیاری از مهارتهای اجتماعی و احساسی از طریق بازی کودکان پرورش مییابند. کودکان میآموزند چگونه دوست پیدا کنند، سازش کنند، قوانین را دنبال کنند، احساسات خود را هنگام ناراحتی یا عصبانیت مدیریت کنند و اعتماد به نفس، خودباوری و تابآوری خود را بسازند.
چگونه میتوانید از بازی حمایت کنید
شما میتوانید با بازی کردن با کودکتان و تشویق زمان بازی او، از او حمایت کنید. از طریق بازی، والدین میتوانند ارتباط عمیقتری با فرزندان خود برقرار کنند و لحظات شادی را تجربه کنند. همچنین میتوانید کودکان خود را هنگام آزمایش مهارتهای جدید، حل مسئله و استفاده از خلاقیتشان در طول بازی تشویق کنید. بازی به روشهای مهمی مغز، بدن و زندگی کودک را غنی میسازد.
به یاد داشته باشید: زمان استفاده از صفحه نمایش، جایگزین بازی نیست
مهم است که بدانیم زمان استفاده از صفحه نمایش—چه از طریق بازیها، برنامهها، فیلمها یا برنامههای تلویزیونی—جایگزین زمان بازی نیست. البته، استفاده متعادل از محتوای مناسب (مانند برنامههای کودکانه طراحی شده توسط مربیان اولیه در PBS Kids) میتواند کاملاً مناسب باشد. پس میزان مناسب استفاده از صفحه نمایش چقدر است؟ آکادمی آمریکایی اطفال (AAP) توصیه میکند که خانوادهها از همان ابتدا زمان استفاده از صفحه نمایش کودکان را مدیریت کنند و انتظارات و محدودیتها را تعیین کنند. دستورالعملهای AAP به شرح زیر است:
- نوزادان و کودکان نوپا (از تولد تا ۱۸ ماه) نباید هیچ زمانی برای صفحه نمایش داشته باشند، مگر برای تماس تصویری با خانواده و دوستان.
- برای کودکان نوپا بین ۱۸ تا ۲۴ ماه، خانوادهها باید زمان استفاده از صفحه نمایش را به برنامههای آموزشی محدود کنند و همراه با مراقب تماشا کنند.
- کودکان پیشدبستانی نباید بیش از ۱ ساعت در روز زمان صفحه نمایش داشته باشند و این زمان باید تحت نظر یک بزرگتر باشد.
- کودکان مدرسهای نباید بیش از ۱–۲ ساعت در روز زمان صفحه نمایش داشته باشند، به جز زمانی که برای تکمیل تکالیف مدرسه لازم است.